P1030306

Ik wil eens iets vertellen over dat clubje hier. De Sparta dus. Uit Vilvoorde. Maar laat mij eerst even de context schetsen. Ik loop nog maar net. Zo ongeveer.  Niet zoals de meesten via start-to-run. Neen. Dat was veel te hoog gegrepen voor mij. Ik heb met gepersonaliseerde schema's, met heel veel spierversterkende oefeningen, met heel veel geduld, met heel veel doorzetting, met heel veel tips en heel veel steun vanuit de club, leren lopen op ongeveer anderhalf jaar tijd. En dat is lang ja. Maar dat was wel de tijd die mijn lichaam blijkbaar nodig had om aan de beweging te wennen. Tijd, en 35 kilootjes minder, deden mij uiteindelijk toch 5 kilometer lopen.  Dat was vorig jaar, deze tijd.

En ik ben blijven lopen. De ene keer al wat beter en wat verder dan de andere keer, maar op een goede dag kan ik nu toch wel een goede 8 kilometer de baas.

Toen de Sparta-veldloop in Vilvoorde op vraag van de politiediensten wegens de verhoogde terreurdreiging afgelast werd, wilden een aantal Spartanen toch nog wel een stukje gaan lopen. We spraken af om de, zoals wij het noemen, MM Classico in te lopen. Officieel, met lint en al. Die MM Classico, dat is het geesteskind van een Spartaan die die dag toevallig ook jarig was. De MM Classico, voor de geïnteresseerden, is ongeveer het parcours van de Winterjogging van Sparta

(noteer alvast 12 maart 2016 in jullie agenda!), maar toch nog net even anders.

P1030311

Nu, ik loop, maar ik loop traag. Traag als in beste tijd 35 minuten over 5 kilometer. De anderen lopen dus sneller. Ik was dus moreel klaar om aan het staartje te lopen, om achter de anderen aan te hollen, en om 10 minuten, een kwartier, na de anderen aan de eindmeet te komen. Ik vond dat ook niet erg. Ik weet dat voor sommigen traag lopen moeilijk is, en gezien mijn vast loopmaatje uit de running was, kon het even niet anders. 

Dat was echter buiten mijn mede-Spartanen gerekend! 2 van hen positioneerden zich naast mij. We zouden samen lopen. Elke jogging moet een bezemwagen, toch? De voorhoede liep door, maar probeerde het tempo toch wat te matigen. Liepen we te ver achterop, dan werden er lusjes gelopen om de achterblijvers de kans te geven weer wat bij te benen. Allemaal samen uit, allemaal samen thuis, dat was duidelijk de boodschap!

En op die manier werd het ook voor mij wel leuk. In groep lopen, ik had dat, buiten wat joggings, nog nooit gedaan. Bergop is en blijft lastig, en het bos in Vilvoorde is natuurlijk ook gewoon een heel lastig bos wegens heel veel bergop. De stukken bergaf compenseren dat natuurlijk wel, maar dan nog. Voor mij was het afzien, voor mij was het meer dan een tandje bijsteken. Respect trouwens voor mijn mede-lopers, want ik heb vrees ik toch meer dan een stukje gezaagd. Ze bleven er echter bij lachen! (Zij wel ja! ;) )

P1030335

Enfin, lang verhaal kort, of toch iets korter: we sloten af met een ererondje rond de piste. Een ererondje dat nog net even langer werd, omdat ik absoluut mijn horloge wou afduwen op een afgerond cijfertje. En dat afgeronde cijfertje, dat werd een 7. Zeven hele kilometers aan – voor mij dan – wedstrijdtempo. Ik was er meer dan content mee! 

Maar het was nog niet gedaan.  P1030364

Er bleek ook nog eens soort van prijsuitreiking te zijn, mét beker! De enige echte MM Classico-beker! En… die kreeg ik! Serieus! Mijn eerste beker ooit, uitgereikt door mijn medelopers! Ik ben supertrots! Echt waar! Die beker, die heeft een ereplaats gekregen in mijn living.

 

Maar het mooiste van al vind ik toch het loopje zelf, en de vriendschap in ons bescheiden clubje. Dus ja, echt waar, ze zeggen dat eigen stoef stinkt, maar toch wil ik even de lof zwaaien, want het mag eens gezegd worden: collega-lopers, loopvriendjes en -vriendinnetjes, bestuur, trainers, kortom: de Sparta: jullie zijn geweldig! Dikke merci voor alle steun, voor de vriendschap. Jullie maken allemaal samen de Sparta tot wat de Sparta is: een superclub!