Gettemans

 

 

 

 

Ben Gettemans Belgisch Kampioen kogelstoten beloften...

Zondag 9 september waren het de Belgische Kampioenschappen voor Junioren en Beloften (u23). Twee spartanen namen deel aan dit kampioenschap. We hadden nog een 3e spartaan, Bjorn Janssens, maar die moest spijtig genoeg forfait geven wegens blessure.

Ben Gettemans was net twee weken terug uit Bulgarije. Hij was de regerende kampioen en moest zijn titel verdedigen in het kogelstoten. Zo gezegd zo gedaan! Sparta heeft er een Belgische kampioen bij met een goude worp van 16m.....! Profictiat Ben! Bij het discuswerpen liep het ietsje minder vlot. Hij wierp zich naar de 2e plaats met een worp van 45m...

Robin was letterlijk de weg kwijt tot gevolg van zware frustratie bij de ouders terwijl Robin "chill" achterin de wagen zat. Zie hier zijn verhaal over zijn Belgsich Kampioenschap :

"‘Jeej, ik ben geselecteerd voor het BK junioren en beloften. Ik mag meedoen met de grote mannen, de echte kampioenen!’ Nog even trainen met Kevin en Bert om te zien of mijn passen wel uitkomen bij de 400H. Dit is namelijk de afstand die ik gelopen heb op het BK.

Het Belgisch was op zondag 9 september en onze dag begon al goed: het adres dat in de Sparta Echo’s staat, kon onze GPS niet vinden. ‘Ai, wat nu? Over een uur en een half moeten we daar zijn’ zei ons mama. Gelukkig had ze een goed idee: ze belde naar het politiebureau in de buurt van de piste. We dachten namelijk dat er geen piste was. De agent aan de telefoon zei: ‘geen probleem mevrouw, hier juist naast ons politiekantoor is een atletiekpiste. Kom maar af.’ De man aan de andere kant van de lijn leek buiten adem. We vroegen ons af wat deze man gedaan had of waar hij vandaan kwam. Hij had volgens mij gesprint om de telefoon op te kunnen nemen. We hebben het adres van het politiebureau in de GPS gezet en welle naar ginder eh.

Een uur en een beetje rijden, we zouden dus nog op tijd zijn om mij aan te melden. Nu, eens we daar aangekomen zijn was er helemaal geen atletiekpiste te zien. Ja, wel een oude en afgedankte naast het politiebureau. De agent aan de telefoon bedoelde die natuurlijk. Lap eh zeg. Gelukkig had ik het briljante idee om Vanessa op te bellen, zij was vorig jaar ook verkeerd gereden en had uiteindelijk toch de piste gevonden. Nu zei ze dat ze op identiek dezelfde plaats stond als wij aan dat politiekantoor. Na zeker 10minuten uitleggen hebben we uiteindelijk begrepen dat het niet in Moeskroen te doen was, maar in Dottignies, even voorbij Moeskroen. Onze pa natuurlijk in alle staten! Met piepende en gierende banden zijn we richting het echte stadion gescheurd. Een geluk dat ik mijn gordel aanhad, of ik had alle hoeken van de auto gezien. Ik werd zelfs misselijk in de auto. Nu was er zelfs geen plaats meer op de parking zeker! Mama en papa hebben kei gestrest gezocht achter een parkeerplaats. Ze hadden mij ondertussen al afgesmeten voor de poort om me aan SNEL aan te melden. Maar ge kent Robin eh: altijd alles op ’t gemakske. Hierdoor raakte mijn ouders nog meer gestrest. Ik had geen stress hoor, ik gaf mijn ogen de kost met al de mooie paardenstaartjes en schone Robin horde voorkantkontjes. Dat ont strest ;)

Het was nu bijna zover: de 400H. Ik heb me opgewarmd, gestreched, ze hebben mijn naam afgeroepen en ben achter mijn blokken gaan staan. Een beetje stress nu misschien. ‘Op uw plaatsen…’ ik ga in mijn blokken zitten en ik denk: ‘oh shit, 400m, als dat maar goed komt’ ‘klaar…’ nu zeg ik tegen mezelf: hopelijk komt mijn 1e horde goed uit… ‘knal!’ het startschot was gegeven en ben als een gek naar die 1e horde gelopen. Ik was al blij dat ik geen valse start had gedaan zoals vorig jaar, yes. De eerste horde kwam goed uit en ik heb mijn tempo gezocht. Ik kon goed mee met de rest. Ik was goed bezig tot in het midden van de laatste bocht. Vanaf daar begonnen mijn benen te verzuren. Ik had alles gegeven, maar dat was niet genoeg. De benen waren vermoeid en verzuurd, er zat niets meer in. Ik kwam kapot over de streep met een tijd van 64.88. Wat op zich wel oké is, maar ik had er graag een halve seconde af gezien. Volgende keer beter hè. "

Ook een dikke proficiat aan Robin!

Vanessa